Harreveld goed te doen inclusief kopje onder ;-)

Vandaag afgereisd naar Harreveld voor alweer de laatste BSC wedstrijd dit seizoen. Om 10:00 uur gestart in een groep met bijna alleen maar dames. Na een tactische rustige start haalde ik voor het kajakken iedereen in en begon vol goede moed en met ruime voorsprong aan het varen. Bij de boei ging het behoorlijk mis. Ik ging wel tweemaal kopje onder en moest de halve startgroep weer voorbij laten gaan omdat ik de kajak niet leeg kreeg. We gelachen maar toen toch maar weer het gas erop. Dan blijkt maar weer dat je in een BSC wedstrijd je achterstand moeilijk kan inlopen en na een mooie race met goede hindernissen eindigde ik toch nog als 16e.

Best vermaakt dit jaar! Op naar 2012-2013…

Hete adem…

Vandaag was het dan zover. De laatste run van het seizoen. Voor mezelf een test om de keuze voor het RUC volgend jaar makkelijker te maken. Vóór 1 augustus moet ik die knoop hebben doorgehakt, dus ik heb ook nog wel even.

Samen met Rudy naar Harreveld gegaan. Het zag er allemaal nog wel bekend uit. Na twee sanitaire stops was ik dan toch klaar voor de start. Gerco, Rudy, Raymond stonden ook klaar voor de start en Ashwin, Wouter en nog enkelen die ik van gezicht kende ook. Ik hield mezelf voor om lekker mijn eigen race te lopen. Ik verwachtte tweemaal de korte touwtjes en die zijn toch killing voor me.

Na de start ging het lopen eigenlijk best lekker. totaan de kano´s zat er een lekker tempo in en samen met Gerco en Rudy streden we om plek 5. Ik wist al dat ik in de kano afstand kon nemen en dat lukte ook goed. Ik vaar nogal makkelijk en ik vertrok met een flinke voorsprong. De hindernissen in de run waren goed verdeeld. Al vrij in het begin zaten er een paar pittige apenhangen in en deze werden afgewisseld door een scala aan swing-overs. Na ongeveer 8 a 9 kilometer kwam Rudy mij voorbij. Ik had hem al bij meerdere hindernissen zien aankomen als ik eruit kwam en ik voelde constant zijn hete adem in mijn nek. Ik deed mijn best om het tempo hoog te houden, maar Rudy loopt gewoon veel sneller…

Vlak voor de ” killing fields”, de beruchte plek die bekend staat om zijn stapel rode bandjes, wenste ik Rudy nog succes. Toen we zowat gezamelijk aankwamen werden we opgehouden door enkele trage koppellopers. Ik koos zorgvuldig mijn weg en liep weer uit op Rudy! Hij werd telkens opgehouden en kon nergens langsheen klimmen!

Na de killing fiels nog 3 of 4 hindernissen. Ik nam mezelf voor om nu de voorsprong vast te houden en liep in een behoorlijk tempo verder. Achter me zag ik dat Rudy nog niet in beeld was, goed teken!

Ok, nu die eindhindernis. Freddy moedigde me aan en ik kneep hem een beetje voor de triangels. Pff, die gingen eigenlijk nog best heel goed! Ik voelde wel dat ik langzaam helemaal vol liep. Ik keek naar achteren en zag Rudy beginnen aan de eindhindernis. Ik moest door! Tweemaal onder een balk doorklimmen en daarna via een slap netje en apenhang naar de finish. Allemachtig wat een volle armen! In mijn ellebogen hangend klom ik naar het afdaaltouw en donderde op de grond bij de finish. GEHAALD!!!

Rudy kwam 3 minuutjes na me binnen.