Niet gehaald, wel tevreden

Vandaag stond de RUC wedstrijd van Westerbork op het programma. 12 kilometer met 41 hindernissen. Toen ik wakker werd lag er weer een laagje sneeuw en het was -5 graden. Ik haalde Hans op, hij fietste mee voor de nodige ondersteuning.

Ik maakte me al wel een beetje druk in het begin omdat ik twee jaar geleden halverwege de run mijn bandje al moest ineveren bij de triangels. Ik zag al korte touwtjes bij de eindhindernis en het programmaboekje beloofde niet veel goeds! Toch lekker van start gegaan en even later met een mooi geschaaft balkje richting paardebak. Daar moest hij doormidden en dat was zo gebeurd. Al bij hindernis 9 zakte de moet me in de benen armen. Er was een hoge paalklim waar ik minutenlang over deed. Dat was een gevecht met mezelf daarzo. Wilde al bijna de handdoek in de ring gooien…

Langzaam, erg langzaam kwam ik in een lekker ritme en begonnen mijn armen mee te werken om al die (zware) hindernissen te halen. Er kwam een apenhang waarbij je onder een plank door moest klimmen die ik de tweede keer wel haalde. Verder veel technische hindernissen van zowel de apenhangsoort als de swing-overs.
Tot hindernis 31, een pvc-pijp met inhammen waar alleen de vingers in pasten. Twee keer over klom ik omhoog…en daar bleef het dan ook bij. Geen kracht meer om iets te verzinnen waarmee ik over de balk zou komen. Naast me stonden zo’n 4 a 5 mensen met dezelfde problemen. De ijskoude wind wakkerde iets aan en er stond ook nog een jurylid die aangaf dat er al aardig wat bandjes waren ingeleverd. Dat maakte tot het noodlottige besluit dat ik mijn bandje heb ingeleverd. Verdorie!

Toch werd ik uitgedaagd om nog even de rest mooi af te maken, er was een dikke apenhang van 40 meter in aantocht en ik wist dat ik dat beter kon. Hierna nog een gedeelde apenhang en natuurlijk moesten de RUCers overal overheen. Hans gaf me nog eens wat drinken aan (wat inmiddels was veranderd in een soort slush-puppy), en praatte me nog even moed in.
Voordat ik het in de gaten had hoorde ik de speaker weer en was ik bij de eindhindernis. Eerst lussen schuiven onder de balk, dan een tarzanzwaai, vertikaal- horizontaal- en weer vertikaal net onderdoor en dan de korte touwtjes richting finish.
Toen ik daar stond gaf ik al aan Hans aan dat het hem waarschijnlijk niet zou worden totdat Lia bij een beetje hars op de handen smeerde als stiekum hulpmiddeltje. Nou! Prachtig spul! Ik kleefde aan het touw als een vlieg aan een vliegenvanger, en sprong zo naar de bel!

Koud, zwaar, lang, pijn, nat, 2 uur straftijd maar wel geweldig!

Beltrum 2010 groepsrun

Vandaag samen met Andre, Eelco en Patrick de groeprun in Beltrum gelopen. Na de afgelopen training wisten we allemaal wel hoe we de run wilden lopen. Niet te hard, niet te zacht maar gewoon lekker genieten! En dat lukte mooi! Het weer was prachtig en een dubbel thermootje, colletje en muts doen wonderen.

Niemand van ons had het echt zwaar en we hadden er een lekker tempo in. De hindernissen waren niet echt heftig en waren goed te doen. Ook de bok, winnaar van de Kees van Hoof award 2008-2009 was niet echt een groot obstakel en werd vrij snel overwonnen. Hierna kwam echter de dubbele catcrawl en het varen. Jongejonge wat scheet ik in mijn broek, en niet alleen ik geloof ik. Tijdens de catcrawl ben ik voor de zekerheid gaan liggen en trok me zo naar de overkant. Tijdens het kanovaren bleek de stabiliteit ver te zoeken maar gelukkig haalden we het zonder nat pak. Dit waren voor mezelf wel de tricky onderdelen.

Hierna was het eigenlijk gewoon uitlopen waarbij we elkaar hier en daar flink konden helpen. Ook het straatje vlak voor de eindhindernis werd hierdoor een simpel geintje. De stam om te hakken maakte zijn uitstraling niet waar en de eindhindernis mochten we met de zwaai beginnen, dat scheelt toch ook al wel heb ik gemerkt.

Samen zijn we de eindhindernis in geklommen waarna we zijn geeindigd in een heel respectabele tijd. Beltrum is en blijft een prachtige run, zeker en ook als je hem met een groep loopt! 

[tiltviewer id="21" width="540" height="540"]

Koud man!

Vanavond een lekkere trainig afgerond. Niet volgens een schema maar gewoon na het inlooprondje net zolang doorgaan totdat het niet meer ging.

Ik kan merken dat ik niet helemaal fit ben. Een slokdarmontsteking heeft ervoor gezorgd dat ik al meer dan een week niets meer heb gedaan… Andre en Eelco joegen me een beetje op vanavond, dat was mooi! Ook Freedy was er even.

Veno in the Wetlands, overwonnen!

Vandaag vertrokken naar Vollenhove voor de tweede RUC run voor mij. Niet echt vol vertrouwen maar ik had er wel zin in. De dag begon met regen, maar ik had het geluk de hele run het droog te hebben. Heerlijk weertje!

Ik begon lekker rustig en zat al snel achterin de groep. Dat maakte me niet zoveel uit, omdat ik graag de run uit wilde lopen met bandje en ook morgen moet ik weer aan de bak in Nijmegen. Ontzettende mooie run met veel originele hindernissen. Veel variatie in het klimwerk wat de run echt een hele goede maakte vond ik. “Veno in the Wetlands” werd ook waargemaakt: Wat een drekzooi! (maar wel mooi!)

Een aantal redelijke combi’s tegengekomen waarbij er ook één met korte touwtjes. Ik heb lekker gesmokkeld door op de knoop te gaan zitten maar hierdoor hield ik wel power over voor de rest van de hindernissen waarvan er een paar venijnige tussen zaten.

Bijna op het einde een apenhang met lus en weer apenhang. Viel ik eruit… Nog een keer proberen en toen lukte het wel. Het lopen ging me nog steeds prima af. Ging niet snel maar wel soepel. Aangekomen bij de laatste hindernis had ik erg veel zin om die bel aan te tikken, alleen mijn armpjes dachten daar anders over. In het midden van de eindhindernis donderde ik er weer uit en moest opnieuw. Even wat drinken gekregen van Pleun en weer opladen! Na een behoorlijke pauze in de hindernis lukte het me toch om er overheen te komen en finishde ik MET bandje!!!

74 475 873.6 02:26:31 0 Martijn Rikkerink Hengelo

Foto’s volgen snel!

Uitgestapt…

Vandaag 12 km recreatief gelopen in Neede. Bij hindernis 19 (triangels) rode bandje ingeleverd en later bij hindernis 31 uitgestapt om in één streep naar de douche te sprinten. De run was erg zwaar. Veel combi’s en er leek geen eind aan te komen…

Kan er vrij kort over zijn: Armkracht tekort en tikkeltje veel om mee te slepen… Daar ga ik dus wel aan werken! Foto’s plaats ik nog wel een keertje.

Try out Politie Run in Borne

Vanavond met een paar jongens van survivalteam.nl de door onszelf gebouwde politierun getest. Marco, ik en Ton gingen als lint-trio. Dat wil zeggen dat ik een rugzakje met afzetlint bij me had om de belinting te controleren. Daar scheelde hier en daar nog wel wat aan dus we vertraagden wel een beetje. Verder lekker 8 kilometer gesukkeld en ook nog een 25-tal hindernissen meegepakt.

Volgens mij wordt het een leuke run. Leuke hindernissen, lekkere loopstukken en behoorlijk wat water en drek!

Helemaal kapot…

Vanavond naar het bikkelbos om toch even de touwen vast te pakken. Het inlopen was al een drama! Na ongeveer 2 kilometer al was de koek helemaal op. Ik snapte er niets van: Pap in de benen en compleet buiten adem. Ik kon het tempo niet volhouden terwijl dat helemaal niet zo hoog lag. Ik had vandaag al vreemde spierpijn gekregen in de bovenrug en biceps. Echt vreemd. Misschien toch de spanningen van de afgelopen week?

Even later in het bos moest ik me er toe zetten om wat te klimmen. Ik denk dat ik in totaal slechts zo’n 15 hindernissen heb gepakt. Zelfs de betrekkelijk eenvoudige paalklim was een hele opgave. 7 korte touwtjes ver gekomen. Dat is ook niet echt iets om over naar huis te schrijven.

Hete adem…

Vandaag was het dan zover. De laatste run van het seizoen. Voor mezelf een test om de keuze voor het RUC volgend jaar makkelijker te maken. Vóór 1 augustus moet ik die knoop hebben doorgehakt, dus ik heb ook nog wel even.

Samen met Rudy naar Harreveld gegaan. Het zag er allemaal nog wel bekend uit. Na twee sanitaire stops was ik dan toch klaar voor de start. Gerco, Rudy, Raymond stonden ook klaar voor de start en Ashwin, Wouter en nog enkelen die ik van gezicht kende ook. Ik hield mezelf voor om lekker mijn eigen race te lopen. Ik verwachtte tweemaal de korte touwtjes en die zijn toch killing voor me.

Na de start ging het lopen eigenlijk best lekker. totaan de kano´s zat er een lekker tempo in en samen met Gerco en Rudy streden we om plek 5. Ik wist al dat ik in de kano afstand kon nemen en dat lukte ook goed. Ik vaar nogal makkelijk en ik vertrok met een flinke voorsprong. De hindernissen in de run waren goed verdeeld. Al vrij in het begin zaten er een paar pittige apenhangen in en deze werden afgewisseld door een scala aan swing-overs. Na ongeveer 8 a 9 kilometer kwam Rudy mij voorbij. Ik had hem al bij meerdere hindernissen zien aankomen als ik eruit kwam en ik voelde constant zijn hete adem in mijn nek. Ik deed mijn best om het tempo hoog te houden, maar Rudy loopt gewoon veel sneller…

Vlak voor de ” killing fields”, de beruchte plek die bekend staat om zijn stapel rode bandjes, wenste ik Rudy nog succes. Toen we zowat gezamelijk aankwamen werden we opgehouden door enkele trage koppellopers. Ik koos zorgvuldig mijn weg en liep weer uit op Rudy! Hij werd telkens opgehouden en kon nergens langsheen klimmen!

Na de killing fiels nog 3 of 4 hindernissen. Ik nam mezelf voor om nu de voorsprong vast te houden en liep in een behoorlijk tempo verder. Achter me zag ik dat Rudy nog niet in beeld was, goed teken!

Ok, nu die eindhindernis. Freddy moedigde me aan en ik kneep hem een beetje voor de triangels. Pff, die gingen eigenlijk nog best heel goed! Ik voelde wel dat ik langzaam helemaal vol liep. Ik keek naar achteren en zag Rudy beginnen aan de eindhindernis. Ik moest door! Tweemaal onder een balk doorklimmen en daarna via een slap netje en apenhang naar de finish. Allemachtig wat een volle armen! In mijn ellebogen hangend klom ik naar het afdaaltouw en donderde op de grond bij de finish. GEHAALD!!!

Rudy kwam 3 minuutjes na me binnen.