Niet gehaald, wel tevreden

Vandaag stond de RUC wedstrijd van Westerbork op het programma. 12 kilometer met 41 hindernissen. Toen ik wakker werd lag er weer een laagje sneeuw en het was -5 graden. Ik haalde Hans op, hij fietste mee voor de nodige ondersteuning.

Ik maakte me al wel een beetje druk in het begin omdat ik twee jaar geleden halverwege de run mijn bandje al moest ineveren bij de triangels. Ik zag al korte touwtjes bij de eindhindernis en het programmaboekje beloofde niet veel goeds! Toch lekker van start gegaan en even later met een mooi geschaaft balkje richting paardebak. Daar moest hij doormidden en dat was zo gebeurd. Al bij hindernis 9 zakte de moet me in de benen armen. Er was een hoge paalklim waar ik minutenlang over deed. Dat was een gevecht met mezelf daarzo. Wilde al bijna de handdoek in de ring gooien…

Langzaam, erg langzaam kwam ik in een lekker ritme en begonnen mijn armen mee te werken om al die (zware) hindernissen te halen. Er kwam een apenhang waarbij je onder een plank door moest klimmen die ik de tweede keer wel haalde. Verder veel technische hindernissen van zowel de apenhangsoort als de swing-overs.
Tot hindernis 31, een pvc-pijp met inhammen waar alleen de vingers in pasten. Twee keer over klom ik omhoog…en daar bleef het dan ook bij. Geen kracht meer om iets te verzinnen waarmee ik over de balk zou komen. Naast me stonden zo’n 4 a 5 mensen met dezelfde problemen. De ijskoude wind wakkerde iets aan en er stond ook nog een jurylid die aangaf dat er al aardig wat bandjes waren ingeleverd. Dat maakte tot het noodlottige besluit dat ik mijn bandje heb ingeleverd. Verdorie!

Toch werd ik uitgedaagd om nog even de rest mooi af te maken, er was een dikke apenhang van 40 meter in aantocht en ik wist dat ik dat beter kon. Hierna nog een gedeelde apenhang en natuurlijk moesten de RUCers overal overheen. Hans gaf me nog eens wat drinken aan (wat inmiddels was veranderd in een soort slush-puppy), en praatte me nog even moed in.
Voordat ik het in de gaten had hoorde ik de speaker weer en was ik bij de eindhindernis. Eerst lussen schuiven onder de balk, dan een tarzanzwaai, vertikaal- horizontaal- en weer vertikaal net onderdoor en dan de korte touwtjes richting finish.
Toen ik daar stond gaf ik al aan Hans aan dat het hem waarschijnlijk niet zou worden totdat Lia bij een beetje hars op de handen smeerde als stiekum hulpmiddeltje. Nou! Prachtig spul! Ik kleefde aan het touw als een vlieg aan een vliegenvanger, en sprong zo naar de bel!

Koud, zwaar, lang, pijn, nat, 2 uur straftijd maar wel geweldig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *